از این روزهای من اگر بخواهی بدانی چیزی برای گفتن ندارم! اما اگر اصراری به دانستن نداشته باشی ناخودآگاه برایت می گویم از تمام لحظات این روزهایم. از روز مادری که امسال نیز بی مادر به آخر رساندم و هیچ کس، هیچ وقت نمی تواند بفهمد که چه سخت به پایان رساندم. مطمئنا از حال بد روزهای گرم خرداد و تیرم نیز برایت می گویم که دو سال است حاکی سخت ترین و بدترین خاطرات زندگیم شده اند. برایت خواهم گفت که باورت می شود دوسال گذشته و با تعجب و بقض خواهم پرسید: دو سال زمان کمی نیست!؟ و با گریه این گلایه تلخ را اینگونه ادامه می دهم که میبینی؟ دو سال گذشته! آنقدر گذشته که حتی دقیقا یادم نمی آید در کدام روز این فصل گرم بود، اما غم آن روز تلخ هنوز تازه است همچون روز اول...

می دانم که نمی توانم جلوی خودم را بگیرم و از عشقی که به تو در این روزها دارم نگویم از عشقی که اگر نبود زمان نمی گذشت و در همان روز تلخ تابستانی آنقدر در جا می زد تا به پایان می رسید.

به عشق تو که می رسم حرف های گفتنیم تمام می شود و تنها بقض گلویم می ماند و نگاهی خیره به چشمانت، چشمانی که همه امید این روزهایم اند و اگر چیزی نگویی و همچنان با چشمانت حرف بزنی بقضم می ترکد و باقی حال و روز این روزهایم با اشک به شانه هایت می ریزم. چون شانه های تو قوی تر از چشمان من اند چشمان من تحمل نگه داشتن این همه  غم را ندارند اما شانه های تو چرا.

و در آخر حکایت این روزها به آغوش گرم و امنت پناه می برم که لازمان و لا مکان است در آنجا فقط آرامش است و آرامش است و سکوت.

شاید بتوان گفت تنهایی یک فرصت است برای فکر کردن،فکر کردن به تمام آن چیزها و کس هایی که تا پیش از تنها شدن در کنارت بودند.

آری تنهایی فرصتی است برای رویا پردازی.زمانی است که می توانی تنهایی هایت (بخشی از زندگیت) رابا هر آنکه دوستش می داری تقسیم کنی.

تنهایی فرصتی است برای زیستن در کنار آنانی که شاید هیچگاه جز در تنهایی نتوانی آنقدر نزدیکشان باشی.

تنهایی فرصت زیبایی است برای ساختن قشنگ ترین لحظات با هم بودن،لحظاتی که خوب می دانی هیچ مرجع واقعی در بیرون از تنهایی هایت ندارند.

تنهایی شاید تنها فرصتی است که به تو داده می شود تا همه زندگیت را با همه دست نیافتنی های دوست داشتنی ات پر کنی.

تنهایی فرصت خوبی است که بدانی چقدر تنهایی.

شاید فردایی نباشد!

شاید فردایی برای دوست داشتن نباشد!

شاید فردایی برای نفس کشیدن نباشد!

شاید فردایی برای چشم گشودن نباشد!

شاید فردایی برای داشتن نباشد!!!

مرگ بر تو ای فردای نداشتن ها.

مرگ بر تو ای فردای حسرت ها.

مرگ بر تو ای فردای دریغ ها.

مرگ بر تو ای فردا.

کاش فردایی در پس امروزمان نبود.

کاش نبودی در پی بودمان نبود.

آری! من تو را میپرستم همچنان که هستی.

همانگونه که هستی می خواهمت و عاشقانه لحظات بودنت را ارج می نهم!

پس همانگونه که هستی بمان

تا همیشه پرستشت کنم

تا هرگز شور عاشقی ات و خلوص پرستیدنت را زا یاد نبرم

تا همیشه پرستنده ای عاشق بمانم

تا هرگز جز به تو و هستیت عاشق نباشم

همانگونه که هستی بمان

 تا همانگونه که هستم باشم.

مثل همیشه!

امشب هم مثل هر شب تاریک و سرد و ساکت است.

صبح هم که مثل همیشه روشن و شلوغ و پر دغدغه بود.

گویی در دریای روزمرگی غرق شده ایم.

نمی دانم؟!

اه! نمی دانم هم شده بخشی از روزمرگی.

گویی در پایان هر چرا باید نمی دانمی ثبت شود!؟

شاید مهر روزمرگی بر پیشانی تمام اجزا زندگی خورده است!؟

شاید هم این خود ما هستیم که به اپیدمی امروز جهان(روزمرگی) مبتلا شده ایم!؟

ای کاش کسی پیدا می شد و نوش داروی این درد جان سوز را این بار قبل از مرگ سهراب می آورد...

شاید رفتن بهانه فکر کردن باشد،فکر کردن به تمام لحظاتی که سپری شدند و توشه تو از تمام آن لحظات...

شاید رفتن بهانه از یاد بردن آمدن ها باشد،آمدن های ناخواسته ایی که با امدنشان  نوای رفتن دیگری را ساز می کنند و...

شاید رفتن بهانه خانه تکانی باشد ،خانه تکانی دلی که سالهاست گرد و غبار روزگار برش نشسته و...

شاید رفتن بهانه یاداوری ایی باشد ،یاداوری رفتن تمام آمدن ها و...

شاید رفتن بهانه گفتن باشد، گفتن تمام آن حرف هایی که از لحظه آمدن مجالی برای از دل برامدن و بر دل نشستن نیافته اند و اکنون...

شاید رفتن بهانه نگاه باشد،نگاهی که گویی تمام لحظات آمدن و ماندن را در خواب بی خبری فرو رفته بود واینک...

شاید رفتن بهانه شنیدن باشد، شنیدن نواهایی که از رفتن های ناهنگام دیگری می سراید و ...

از این روزها متعجبم!

روزهای تلاش برای شاد زیستن، روزهای دست و پا زدن برای انسان بودن یا ماندن شاید هم شدن.

روزهای به جنگ با حیوانیت و پستی رفتن، روزهایی که می توان بر آنها نام روزگار عشق ورزیدن را گذاشت.

روزهایی که پر است از التماس بخشش، بخشش برای دریغ داشتن عشق ها، برای زیر پا له کردن غرور ها، برای هم دستی در کشتن زندگی ها،برای از عدالت نترسیدن ها، برای لحظات بی خدا زیستن ها.

روزهایی که پر است از ترس، ترس از لحظاتی که خواه یا نا خواه می آیند ومن ناگذیرم به پذیرا بودنشان و می روند و بازهم من ناچارم به بدرقه کردنشان. لحظاتی که گویی با خود دام هایی دارند برای شکارانسانیتم و یا حیله ایی برای ربودن آدمیتم و یا آینه ایی برای آشکار کردن چهره پر از حیوانیتم و یا مرثیه برای سوگ واری معصومیت از دست رفته ام...

از این روزها می نویسم، روزهایی که برایم پر بودند از تجربه های گران بهای زندگی و شاید زنده بودن! در هر حال تجربه های گران بهایی اند برای این روزهای من که پرند از تقلا برای تبدیل لحظات زنده بودن به زندگی کردن!!

می خواهم بگویم، اینبار تنها برای تو

می خواهم برایت بگویم تا قاصدک دردهای تنهایی هایم شوی و پیام دلتنگی هایم را به مقصود برسانی.

قاصدک، می خواهم از شکسته شدن پر و بال صدایم بگویم، صدایی که گویی قل و زنجیر به پایش بسته اند و دیگر قدرت صعود ندارد

صدایی که دیگر رمق فریاد ندارد

می خواهم صدایم را به تو بسپارم تا اوج بگیری و پرواز کنی و به گوشش برسانی...

می خواهم برایت از خدایی که گویی دیر زمانی است به فراموشی سپرده مرا و کوله بار تنهایی هایم را بگویم..

می خواهم برایت از خودی بگویم که دیگر رمق رفتن در پایش نمانده..

می خواهم برایت از قلمی بگویم که روزگاری سبک می کرد دل سنگین و به گل نشسته ام را اما دیگر مدد او نیز به کارم نمی آید...

می خواهم برایت بگویم از آدمیانی که هر لحظه باری که از دوشت بر نمیگیرند هیچ، کوله باری نیز بر آن می افزایند...

می خواهم از دوستانی برایت بگویم که شعاع دوستیشان به لحظه ختم می شود.

می خواهم از معشوق گم شده ام برایت بگویم، معشوقی که هر بار با او می گفتم درد دل بی سر و سامانم را اما در شلوغی دنیایم لحظه ایی غافل شدم و از آن پس هر چه جستمش کمتر یافتم...

قاصدک،می خواهم از لحظه هایی برایت بگویم که با شتاب می آیند و با شتاب تر میروند بدون آنکه

لحظه ایی درنگ کنند اما گویی هیچ گاه نمی خواهند به پایان رسند و پایان این تن خسته و رنجور را با عبورشان اعلام دارند..

قاصدک، با تو می گویم از امید سرشاری که به پیغام رسانی ات دارم

پیغامم را برسان

قاصدک...

از چه بگویم؟

از بی خداحافظی رفتن ها!؟

از بی کلام گفتن ها؟!

از ناخواسته شنیدن ها؟!

از بی مقصود سفر کردن ها؟!

از بی صدا فریاد کشیدن ها؟!

از بی رنگ دیدن ها؟!

از بی احساس زیستن ها؟!

از بی نوا رقصیدن ها؟!

از  بی خدا بودن ها؟!

از بی قداست عاشق شدن ها؟!

از بی وفا دوست شدن ها؟!

از بی عدالت به قضاوت نشستن ها؟!

از بی علی شیعه بودن ها؟

از بی ستاره آسمان داشتن ها؟

از بی معبود عبد بودن ها؟!

از چه بگویم؟!

تو بگو!

تو بگو شاید این بار با گفتن تو سامان داده شود دل بی سر سامانم!!!!

بگو که کشتی بی سر و سامانی دل اینبار در گل نگفتن ها آنچنان فرو رفته که پاروی کلام هم یارای یاریش را ندارد!

تو بگو

از چه بگویم؟؟؟

به انسان ها دروغ می گوییم تا زندگی سرشار از صداقتی را با انسانی دیگر آغاز کنیم!؟

راز عدالت نهفته در پس این ظلم کجاست؟؟